Zesde Meppeler Filmfestival

Dit jaar werd het filmfestival voor de zesde keer in Meppel georganiseerd. Aan de organisatie van dit evenement werken diverse partners mee: Wereld van Vrouwen, Bibliotheek Meppel, Natuurwinkel Meppel, Wereldwinkel Meppel. Het fimfestival vond plaats op zondag 6 februari in het Cultureel Centrum De Plataan te Meppel. De films konden in twee zalen van De Plataan bekeken worden. In een apart gedeelte van de bibliotheek werden nog wat korte films / documentaires vertoond.
Van tevoren had ik al mijn keuze gemaakt. 's Morgens heb ik de film "Tussenland" bekeken. Deze film gaat over een ietwat verzuurde oude man Jakob. Bij toeval ontmoet hij de jonge Soedanese vluchteling Majok. Langzaam ontwikkelt zich een vriendschap tussen deze twee zeer verschillende figuren.
's Middags zag ik "Anybody there". In deze film staat de heropvoeding van ontspoorde jongeren centraal. Wim Keyl en Jan Geyteman vangen al zo'n 20 jaar jongeren op. Volgens hun eigen methode weten ze verbluffende resultaten te bereiken. Het onderwerp lijkt ernstig. De nodige humor ontbreekt echter niet. De documentaire "Mam" van Adelheid Roosen vond ik eigenlijk wel heel triest. In "Mam" heeft Roosen de belevingswereld van haar moeder die aan de Ziekte van Alzheimer leed, vastgelegd.
De laatste film "Ensemble c'est tout" was gelukkig weer een stuk vrolijker. Het gaat over een jong meisje (Camille) die in een klein, armoedig kamertje woont. In hetzelfde gebouw woont Philibert in een zeeer ruim appartement. In hetzelfde appartement woont ook Franck. Franck heeft als kok een zeer drukke baan. Op zijn enige vrije dag bezoekt Franck zijn oma die tegen haar zin in een verzorgingstehuis is opgenomen. Als Camille ernstig ziek is, neemt Philibert haar mee naar zijn appartement (zeer tegen de zin van Franck). Camille komt op het idee om Franck's oma op te nemen in het appartement van Philibert. Camille neemt de verzorging van oma Paulette voor haar rekening. Een mooie romantische film met een happy end!

Met Elselot op pad

Vaak ga ik in mijn eentje op stap. Mijn ex-collega Elselot kwam op het idee om eens met ons tweeën op pad gegaan. Haar hartewens: een dagje naar Rotterdam naar o.a. het Museum Boijmans Van Beuningen. Toevallig was ik daar al eerder geweest voor de overzichtstentoonstelling van Kees van Dongen. Deze expositie liep tot 23 januari en ons tripje vond plaats op 27 januari. Dit keer hebben we het veelzijdige werk van Hella Jongerius bewonderd. Hella Jongerius is industrieel vormgever. Ze heeft bijvoorbeeld bijzondere vazen voor Ikea ontworpen. Verder was er heel bijzonder keramiek van haar te zien. Heel leuk (en lief) vond ik de bordjes met dieren erop (3-dimensionaal) vastgebakken. Verder ook hele grappige banken, wastafeltjes van een soort rubber en een heel grappig toetsenbord (een etensbord met aan weerskanten de toetsen van een computer). Een blikvanger vormde ook de "kikkertafel": een tafel met op één van de hoeken een grote staande kikker, waarbij één van de kikkerpoten als tafelpoot fungeert.
Behalve van Jongerius was er ook nog een expositie van Johan Thorn Prikker (nooit van gehoord). Hierbij wat informatie van de site van BVB:
"In Nederland is Thorn Prikker (1868-1932) vooral bekend als een van de meest interessante symbolistische schilders, met 'De Bruid' als één van zijn topwerken. In Duitsland, waar hij na 1904 woonde, kent men hem als een glas-in-loodontwerper en maker van spectaculaire mozaïeken. Uit deze latere jaren dateert echter ook zijn destijds spraakmakende ontwerp Het Havenbedrijf (1918) bestemd voor het stadhuis in Rotterdam. Met de verwerving van dit grote doek in 1922 begon Museum Boymans zich als museum voor moderne kunst te afficheren.

De tentoonstelling Johan Thorn Prikker. De Jugenstil voorbij volgt de kunstenaar langs alle plaatsen waar hij woonde en langs alle veranderingen die zich in zijn werk voltrokken. Het toont zijn ononderbroken creatieve zoektocht naar een idioom en een geschikte techniek om zijn idealen in beelden om te zetten. Johan Thorn Prikker zag zichzelf als een ‘kunstarbeider’ die midden in het leven stond en die door middel van zijn werk zijn idealen op de beste en mooiste manier aan iedereen wilde presenteren."

Na het bezoek aan het museum zijn we nog even naar De Bijenkorf geweest voor een hap en een slok (thee). Een leuke en gezellige dag in aangenaam gezelschap!

Het onbekende Rusland

Twee dagen geleden met de trein naar Groningen gereisd. In het Groningen Museum is van 19 december 2010 tot 8 mei 2011 de tentoonstelling "Het onbekende Rusland, oriëntalistische schilderkunst 1850-1920" te zien.
Hierbij een uitleg over de tentoonstelling van de site van het museum:
"Het onbekende Rusland. Oriëntalistische schilderkunst 1850-1920 vertelt het verhaal van de (kunst)historische band van Rusland met zijn zuiderburen: Oezbekistan, Georgië, Armenië en de Krim. Een band die werd gekenmerkt door fascinatie voor de oriëntaalse tradities. Het woord oriëntalisme wordt al sinds het begin van de negentiende eeuw gebruikt. Het was een genre in de schilderkunst waarin thema’s als het Midden-Oosten en Noord-Afrika centraal stonden. De tentoonstelling kent vele onderwerpen waaronder allegorieën, reisimpressies, oorlogsverslagen, het dagelijks leven in de Russische Oriënt en het Bijbelse oosten.De expositie toont meer dan honderd werken van onder andere Vasili Vereshchagin, Martiros Sarian, Vasili Polenov, Nikolai Pirosmanasjvili, Aleksandr Volkov, Aleksandr Nikolajev, Pavel Koeznetsov en Jevgeni Lansere. In het verleden heeft het Groninger Museum verscheidene tentoonstellingen aan de Russische kunsten gewijd. In 2001 toonde het museum de zeer succesvolle tentoonstellingIlja Repin. Het geheim van Rusland, gevolgd door het Russische Landschap (2003), In dienst van Diaghilev (2004) en Russische sprookjes, volksverhalen en legenden (2007)".

Ik vond het een bijzondere tentoonstelling. Vooral de schilderijen die een Oosterse (mystieke) sfeer uitstraalden, spraken mij aan. Zie ook de afbeelding.

Kerst en Oud & Nieuw

Judo-toernooi in Oldemarkt

Als sporter vind ik het belangrijk om anderen ook te laten sporten. Regelmatig ben ik als vrijwilliger bezig met de begeleiding van zwemmers met een handicap van de vereniging De Zwerfkei te Meppel. Ik ben daar tevens contactpersoon voor het zwemmen en het waterbasketbal van deze sportvereninging. De waterbasketballers nemen per seizoen vier keer deel aan toernooien in regio Noord. Meestal ga ik dan als chauffeur en begeleider mee naar deze toernooien. Onze vereniging organiseert zelf ook (bijna) jaarlijks een toernooi. In dat geval help ik bij de organisatie: zaken regelen met het zwembad, het ronselen van vrijwilligers, begeleiding van de mensen achter de jurytafels etc., etc. Ik ben altijd weer blij als het toernooi vlekkeloos verloopt.
Verder help ik twee maal per jaar bij een judo-toernooi in Oldemarkt. Daar zit ik dan achter één van de jurytafels om de scores te noteren. Het liefst zit ik bij de wedstrijdjes voor de jongste kinderen (van zes tot ca. acht jaar). Vaak wordt na afloop van het toernooi nog een groepsfoto gemaakt. Dit keer kreeg ik de foto van mijn trainingsmaatje (van karate) op een USB-stick. Ter illustratie heb ik de foto "ingeplakt". Kijk maar eens of je me kunt vinden!

Edvard Munch, Feest der herkenning, Inca's

Vorige week heb ik weer eens mijn "vrij reizen dag" gebruikt om per trein naar Rotterdam te gaan. Doel van de reis: de tentoonstelling met werken van Edvard Munch in de Kunsthal. De Noorse kunstenaar Edvard Munch leefde van 1863 tot 1944. Munch is vooral bekend door zijn schilderij "De schreeuw". Tijdens één van de lessen kunstgeschiedenis op de middelbare school werd dit schilderij uitvoerig behandeld. Ik vond het toen een eng schilderij: angstaanjagend! "De schreeuw" werd zo'n tien jaar geleden uit een Noors museum (in Oslo?) ontvreemd. Merkwaardig en zinloos om zo'n bekend schilderij te stelen. Waar verkoop je zoiets???
Ik vind het altijd een bijzondere ervaring om kunst i.p.v. op dia's tijdens een les kunstgeschiedenis in het "echt" te zien.
Verder was er in de Kunsthal nog de expositie met de titel: "Feest der herkenning" met werken van Jean-Francois Millet, Edward Hopper, Gerhard Richter, Marc Quinn etc.
De tentoonstelling bestaat uit zo'n 150 schilderijen, sculpturen, video's van ruim 100 kunstenaars. Het zijn allemaal voorbeelden van realistische kunst vanaf 1850 tot heden.
Daarna was er nog tijd om per tram naar het Wereldmuseum te gaan. Daar is tot januari de tentoonstelling "Inca's, capac hucha" te zien. De term "Capac hucha" betekent zoiets als "uitverkoren kind". In het rijk van de Inca's waren kinderoffers heel gebruikelijk. D.m.v. de kinderoffers hoopten de Inca's om invloed te kunnen uitoefenen op de natuur, de schepping etc. Op ons komt dit heel wreed over. Echter, zo wordt ons tijdens een film de vraag voorgelegd: Hoeveel onschuldige slachtoffers vallen er nu niet tijdens oorlogshandelingen?"
Het was al bijna 18.00 uur toen ik volgezogen met cultuur weer richting station ging. Een mooie en boeiende dag gehad!

James Ensor

Na drie avonden ter introductie ben ik zaterdag 20 november met een groep kunstliefhebbers naar Gent geweest. De busreis vergde zo'n drie uur. We vertrokken om 8.00 uur en we kwamen om 11.15 uur bij de musea in Gent aan. De tentoonstelling "Ensor en de hedendaagse kunst" is in twee musea opgesteld n.l. in: het Museum voor Schone Kunsten en het Stedelijk Museum van de Actuele Kunst. Beide musea staan vlak bij elkaar. Je hoeft alleen de straat schuin over te steken om van het ene naar het andere museum te komen.
We werden in ca. 1,5 uur rondgeleid door gidsen van het museum. Na de rondleiding was er nog voldoende tijd om e.e.a. in eigen tempo te bekijken.
Naast een groot aantal werken van Ensor waren er vergelijkbare werken (v.w.b. thema, onderwerp etc.) van moderne kunstenaars te zien.
James Ensor leefde van 1860 tot 1949. Hij heeft tijdens zijn kunstenaarsschap in diverse stijlen geschilderd. Van figuratief tot abstract. James Ensor was een zoon van een Engelse vader en een Belgische moeder. Zijn moeder had een winkel met souvenirs etc. in Oostende. Naast souvenirs werden er ook carnavalsspullen verkocht. Ensor heeft (bijna) zijn hele leven in Oostende gewoond. Behalve zeegezichten schilderde Ensor veel zelfportretten, maskers, de straten van Oostende (m.n. de Vlaanderenstraat waar hij jaren gewoond heeft). De combinatie - de werken van Ensor en die van hedendaagse kunstenaars - maken de tentoonstelling tot een boeiend en spannend geheel.
De toegevoegde afbeelding is een portret van Neel Doff (o.a. bekend door haar roman "Keetje Tippel"). Het schilderij was door haar man besteld. Neel Doff vond dat ze niet mooi genoeg geportretteerd was en weigerde het schilderij. Uit wraak voorzag Ensor het gezicht van Neel Doff van ontsierende vlekken en wratjes.